Leczenie hemoroidów Bielsko-Biała

Żylaki odbytu (hemoroidy, krwawnice, guzki krwawnicze) występują fizjologicznieu każdego człowieka i są anatomicznymi strukturami naczyniowymi położonymi w kanale odbytu. Mogą być przyczyną różnych objawów chorobowych do których należą między innymi: krwawienia z odbytu, świąd, wypadanie guzków krwawniczych i ból, który najczęściej związany jest z powstaniem w nich zakrzepów. Są umiejscowione w końcowym odcinku odbytnicy oraz w kanale odbytu i położone są podśluzówkowo. Wyróżnia się guzki krwawnicze wewnętrzne powstające z górnego splotu żył odbytniczych i guzki zewnętrzne ze splotu żylnego dolnego. Granicą między nimi jest linia grzebieniasta. Funkcją żylaków odbytu jest „uszczelnianie” odbytu. Kiedy dochodzi do ich nadmiernego wypełnienia (przekrwienia) ulegają systematycznemu, stałemu powiększaniu i stają się powodem choroby hemoroidalnej.

Patogeneza choroby hemoroidalnej nie została wyjaśniona. Jednymi z najważniejszych czynników etiologicznych tej choroby są zaparcia, złe nawyki żywieniowe, słabość tkanki łącznej, siedzący tryb życia, długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających i ciąża.

Krwawienie z hemoroidów jest najczęstszą przyczyną krwawienia świeżą, czerwoną krwią z odbytu. Należy ono również do typowych objawów choroby hemoroidalnej. Najczęściej jest to krwawienie świeżą krwią towarzyszące wypróżnieniu, szczególnie w przypadku wytężonej defekacji w przebiegu zaparcia. Obecność skrzepów krwi, ciemnowiśniowej krwi lub smolista, czarna barwa stolca wskazują na inne, z reguły poważniejsze choroby. Jeśli krwawienie jest intensywne, widoczna jest krew w muszli klozetowej, jeśli jego natężenie jest mniejsze widoczne są tylko pasemka krwi powlekające stolec lub jedynie ślady krwi na papierze toaletowym. Zwykle hemoroidy nie prowadzą do niedokrwistości, ale w przypadku obfitych częstych krwawień może dojść nawet do głębokiej niedokrwistości.

Innymi objawami choroby hemoroidalnej mogą być:

 

W 1985 roku Banov zaproponował obowiązujący obecnie czterostopniowy podział choroby guzków krwawniczych:

Z kolei ze względu na objawy kliniczne związane ze stopniem choroby hemoroidalnej przyjęto następującą klasyfikację:

Rozpoznanie choroby hemoroidalnej następuje na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego i badań dodatkowych. Najważniejszym badaniem przedmiotowym jest badanie per rectum wykonane w pozycji bocznej lub kolankowo-łokciowej.
U pacjentów powinna zostać wykonana anoskopia i/lub rektoskopia celem potwierdzenia rozpoznania ale przede wszystkim celem wykluczenia innych, niejednokrotnie groźniejszych przyczyn tego krwawienia, np. chorób nowotworowych jelita grubego.

Leczenie podstawowe w niezaawansowanej chorobie hemoroidalnej jest zachowawcze, czyli opiera się głównie na zaleceniach dietetyczno-higienicznych, stosowaniu czopków, maści i preparatów doustnych. W razie braku poprawy należy zastosować chirurgiczne metody małoinwazyjne, a nawet w niektórych przypadkach leczenie operacyjne.

W Gabinecie Proktologicznym proponuję bardzo dobrą, skuteczną, niebolesną, małoinwazyjną metodę leczenia z użyciem aparatu HEMORON. Istota tej metody polega na działaniu jednobiegunowego, niskonapięciowego prądu na tętnice doprowadzające krew do hemoroidów. Takie postępowanie pozwala na zmniejszenie przepływu krwi w tych tętnicach o 80%, a tym samym powrót hemoroidów do pierwotnej wielkości i zachowanie ich funkcji „uszczelniania” odbytu.